بدون شرح...
یکی برای من، یکی برای باران،یکی برای تو، یکی برای قاصدک ها
دوباره در دلم حسی عجیب در تلاطم است حسی غریب نمی دانم از دیار آفتاب است یا تاریکی که هر چه قلم در دست می گیرم نمی نویسد ذهنم جایگاه کلمات متفاوت شده است دل نمی گوید که قلم بنویسد زیرا کلمات هم برای با هم بودن استخاره می کنند. بگو در من چه می یابی چه می جویی چه می کاوی به دنبال چه می گردی ببین امید ها مرده ببین اینک چراغ زندگی تاریک و این دل در فراغ آرزو ها گشته افسرده ببین دل را که خسته غمزده دلگیر و پژمرده نشسته گوشه ی این جسم بی جان و ترک خورده دل پژمرده را آیا خدا هم یک نگا کرده تو را آیا کسی از ذهن و از قلبش گذر داده و آیا در دل تو گهگداری هم بهاری آمده رفته و یا این دل همیشه در خزان مانده نمی دانم پرنده در درون قلب تو آواز هم خوانده و یا گوشی صدای گام های خسته ات را در میان برگ های رنگ رنگ خشک نومیدی شنیده و یا لبهای انسانی محبت را برایت زمزمه کرده و من مشکوک مشکوکم به قانون گل و لبخند به قانون محبت عشق روییدن و من مشکوک مشکوکم به قانون سخاوت تضاد قفس و پرواز و گاهی هم اسارت به بودن در درون زندگی اما نبودن به انسانها به همدردی به دیدن و من مشکوک مشکوکم به عادت زندگی دنیا صداقت. از این مردم از این عقاید افراطی و تفریطی از این به اصطلاح آزادی من آزادی فکر می خواهم آزادی بیان نه آزادی ظاهر نمی دانم چرا مردم بیان کلمه آزادی را در ظاهر می بینند نه در اندیشه از این افکار بسته خسته ام می خواهم برای خودم زندگی کنم نه دیگران که حتی آزادی برای خود زندگی کردن را هم ندارم من استقلال می خواهم من می خواهم خود تجربه کنم نه دیگران برایم و به جایم تجربه کنند من می خواهم خود زندگی کنم نه دیگران به جایم زندگی کنند من می خواهم به خدای خودم ایمان بیاورم نه آن خدایی که دیگران برایم می سازند می خواهم خودم انتخاب کنم خوب و بد را خودم بشناسم نه دیگران برایم بشناسند. تنهایم تنهای تنها اما دوستدار تنهاییم دوستاران من نیز تنهایند تنهایی را دوست دارند زیرا با آن جان گرفته اند من غم تنهاییم را در دل می ریزم آشکار نمیکنم کسی مرا در نمی یابد تنهاییم نیز تنهاست تنها از تمام زندگی محتاج زندگی تنهای تنها تنهایی دوستدار من است با تنهایی تنها نیستم تنهایی مرا در می یابد تو نیز تنهایی مرا دریاب در انتظار تحولی زیبا و دوست داشتنی روز های خوب آینده، روز های پر از شادی و نشاط در دل به انتظار تحولی عظیم نشسته ام، خسته ام خسته از این روزگار و از این مردم بی وفا و سنگدل، از این روزهای پر اضطراب و ویرانگر. در انتظار کسی که با خود روزهای شاد و خوب را به ارمغان می آورد کسی که زندگی را آسان می کند. بی حوصله و خسته ام. به دنبال مرهمی می گردم، داروی زخمی، نه انسان زیرا انسان ها حرمت و انسانیت را زیر پا گذاشته اند و دیگر مرهمی برای یکدیگر نیستند نمی دانم چرا! هر کس در فکری، در طرفی برای خود، گوش و چشم را بسته و کور و لال شده، دیگر نمی بیند و نمی شنود، دیگر اطرافیان را درک نمی کند دیگر به فکر همنوعش نیست ای کاش اتفاقی عظیم اما خوب می افتاد، ای کاش می شد آزاد زندگی کرد و به دور از تعلقات بیهوده و بی ارزش ای کاش می شد آسان زندگی کرد و آزاد و آسان جان سپرد ای کاش او را یافتن آسان بود ای کاش چشم بصیرت داشتیم ای کاش.... کاش روزی همه ی این ای کاش گفتن ها به پایان می رسید و همه ی آرزو ها برآورده می شد و دیگر آرزویی نبود که برآورده شود. تو همیشه منتظر میمونی تا صبح که شاید یکی بیاد و واسه تو گل بفرسته روز میلادت همیشه چشم به راهی چشم به راه یکی که میاد ولی با دست پر از خاطره از عشق و شور روز میلادت میاد بهت میگه دوست داره می گه که عاشقته اما تو خواب دم صبح می تونم منم بیام و با گیتارم بنوازم نمی دونم نمی دونم تو می تونی بپذیری من و سازم روز میلاد تو که بهار میاد با یک سبد پر از گلای اطلسی من چی بگم که هیچ کسی روز میلاد منو نمی دونه هیچ کسی نیست که واسم عاشقونه بخونه از عشق و راز گل سرخ از اطلسی و پونه ها مادرم میاد میگه دوست دارم تولدت قشنگ ترین روز منه پدرم از اون روزا برام میگه از اون روزای زندگی خواهرم برادرم همه می گن دوست داریم اما تو چی؟ تو روز تولدم واسه خودم می کنم یه آرزو که شاید خدا کنه نه ولش کن بزار من نگم اینو بزار این آرزو ها همیشه با من بمونه که همین آرزو ها همیشه پیشم میمونه. کنارم بنشین ای دوست امشب شب یلداست به یادم بنویس ای دوست گر باده و جام می ننوشی امشب پیوسته پر از مستی و شوقی ای دوست امشب شب یلداست شب پایان است امشب شب ناله های پاییز و شب هجران است امشب شب آغاز زمستان شب یخبندان است شب بخشایش پاییز و سخاوتمندی شب آغاز تلاش سرما یلدا شب هندونه و آجیل وانار شب خوابیدن زیر کرسی شب خوشحالی اهل ایران شب جشن وسنن دیرین است شب حافظ شب سعدی شب احساس و شب احسان است. و تو طلوع بهاری سبز طلوعی روشن و تو به من رسم محبت می آموزی و تو می نوازی آهنگ عاشق شدن را نوای دوست داشتن را و من آغاز می شوم و من با ندای تو آغاز می شوم و آغاز می کنم دوست داشتن را و آغازی سبز را آغازی که بی پایان است و بی انتها و نا محدود و شروعی بی خزان و طلوعی بی غروب و طلوعی پر فروغ و ما... و ما آغاز می کنیم می آموزیم دوست بداریم و ما... می مانیم برای همیشه و تا ابد
| Design By : Pars Skin |
و قلمی که گهگداری
هوای نوشتن دارد
دو همدم
که همراهان همیشگی ام هستند
گاه گاهی
ورقی از دفترم را سیاه می کنم
با دلتنگی هایم
قلمم می نویسد و دلم.
